Seria moich ilustracji do książki "Kraj Głomaczów 1003" Mariusza Sampa z serii "Historyczne Bitwy". Polski władca Bolesław Chrobry (967-1025) po śmierci swojego protektora i przyjaciela, cesarza Ottona III, w 1002 roku, wykorzystał rywalizację o tron królewski w Niemczech interweniując zbrojnie na pograniczu.
Od lewej stoją:
1. Piastowski jeździec ciężkozbrojny.
Woj piastowski jest uzbrojony w miecz, włócznię, tarczę, kolczugę i żelazny hełm typu szyszak. Wspomniany przez Galla Anonima pancerny utożsamiany jest z jeźdźcem ciężkozbrojnym. Podstawową bronią zaczepną była włócznia. Składała się ona z drzewca i osadzonego na nim grotu z żelaza. Długość i kształty grotów były rozmaite. Włócznie produkowano w Polsce. Wielkopolskie szyszaki były w kształcie wybrzuszonego stożka, do którego końca przytwierdzano pióropusz.
2. Książę Bolesław I Chrobry.
Bolesław I Chrobry w wyprawie 1003 roku miał 36 lat. Był władcą Polski z dynastii Piastów w latach 992–1025 i pierwszym koronowanym królem Polski (od 1025). Podczas zjazdu gnieźnieńskiego Otton III podarował Chrobremu kopię włóczni św. Maurycego widoczną na ilustracji. Jej grot pełni funkcję relikwiarza. To broń ceremonialna uznawana za symbol władzy cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Według legendy miała należeć do św. Maurycego, który żył w III wieku. Zgodnie z tradycją w grocie włóczni znajduje się gwóźdź z krzyża Jezusa Chrystusa. Pierwsza historyczna wzmianka o włóczni z VI wieku.
3. Ciężkozbrojny księcia Bolesława I.
Inny pancerny piastowski jest uzbrojony w miecz, włócznię, tarczę, kolczugę i żelazny hełm z nosalem. W powszechnym użyciu był również miecz, stosowany zarówno przez jazdę, jak i piechotę. Była to broń typowo obosieczna, składająca się z prostej głowni i symetrycznej rękojeści. Głownie do polskich mieczy stanowiły przedmiot importu z zachodu Europy oraz Skandynawii, gdzie znajdowały się słynne warsztaty płatnerskie. Miecze noszono w pochwach.
4. Łucznik Dalemińców, niekiedy zwanych Głomaczami.
Siły zbrojne posługiwały się także bronią miotającą, przede wszystkim łukami, mniej zaś procami. Łuk wraz ze strzałami przechowywano w specjalnym drewnianym pojemniku zwanym łubiem. Do jego wnętrza wkładano średnio ponad 20 strzał. Łuk w posiadaniu wyborowego, skutecznego strzelca, niwelował różnice występujące między jazdą a pieszym oraz wojownikiem opancerzonym i nieopancerzonym. Łucznik był w stanie wyrzucić kilka strzał na minutę.
5. Wojownik Głomaczów.
Bogaty wojownik Dalemińców jest uzbrojony w miecz, włócznię (niewidoczną), tarczę (niewidoczną) i żelazny hełm z nosalem. Mógł nosić kolczugę lub pancerz łuskowy. Plecionka kolcza składała się z ogromnej ilości małych kółeczek. Każdy pierścień łączony był z czterema sąsiednimi za pomocą nitu lub poprzez zgrzewanie. Wykonanie kolczugi było niezmiernie pracochłonne. Kolczuga była bardzo popularna we wczesnym średniowieczu. Pancerz łuskowy, powstał w wyniku przyczepienia różnej wielkości kawałków metalu - łusek do specjalnego podkładu – zazwyczaj skóry.
6. Rycerz saski.
Rycerz saski w miecz, włócznię (niewidoczną, gdyż sięgnął po miecz), tarczę, kolczugę i żelazny hełm z nosalem. Armii saska atakowała plemię Dalemińców. Do wyposażenia jeździeckiego w omawianym okresie należały rząd koński i ostrogi. Ostrogi przytwierdzano do obuwia. Na ilustrajach ostróg nie widać gdyż woje stoją pieszo. Produkowano je w kraju. Rodzimi rzemieślnicy nadawali im różne kształty, stąd też zachowało się do dziś wiele ich odmian.
Komentarze
Prześlij komentarz