Katafrakta Seleukidów, III-II wiek p.n.e

Skończyłem kolorową sylwetkę starożytnego katafrakty Seleukidów z III-II wiek p.n.e. Katafrakci byli najcięższym typem kawalerii w czasach starożytnych m.in. w wojskach Sarmatów, Partów, Seleukidów, Sasanidów, Rzymian. Używani byli także w średniowieczu m.in. Cesarstwie Wschodniorzymskim. 

    Hellenistyczni katafrakci nosili kirysy z brązu imitujące muskulaturę, osłony rąk złożone z segmentów z brązu (nazywane przez Rzymian - ,,manica''), hełm typu trackiego lub attyckiego z brodatą maską jeźdźca. Opancerzane były również konie (zwłaszcza głowa i korpus). Zazwyczaj byli uzbrojeni w długą na 4-4,5 m włócznię (po grecku - ,,xyston'') oraz miecz (zazwyczaj zakrzywiony, jednosieczny ,,kopis'' lub "machaira" oraz prosty, obusieczny ,,xiphos'').

    Źródłem na podstawie, którego namalowałem powyższą ilustrację jest relief pochodzący z balustrady sanktuarium greckiej bogini Ateny w Pergamonie z ok. 183 roku p.n.e. Obecnie znajduje się Muzeum Pergamońskim, położonym w centrum Berlina. Element z reliefu którego nie ma na rekonstrukcji to hełm konia (zwany naukowo naczółkiem) z pióropuszem. Innym źródłem przedstawiającym katafraktów Seleukidów są nieduże figury np. znajdująca się w paryskim Luwrze. Według Tytusa Liwiusza (antycznego rzymskiego historyka pochodzącego z miasta Patavium czyli włoskiej Padwy) katafrakci stanęli do walki obok agemy (w starożytnej Grecji doborowy oddział wojska) Antiocha III Wielkiego w bitwie z Rzymianami pod Magnezją w 190 roku p.n.e.